براساس تحقیقات اولیه پس از کشف Gliese 1214b، دانشمندان توانستند به جرم، شعاع و تراکم این سیاره پی ببرند. اما آنچه هنوز مشخص نبود، مواد تشکیل دهنده این سیاره بود. با اطلاعات در دست دو احتمال مهم وجود داشت، نخست این که این سیاره صخره ای با اتمسفر هیدروژنی بود. احتمال دوم این است که این سیاره ممکن است یک دنیای اقیانوسی باشد که عمدتا از آب تشکیل شده است.
یک گروه از محققان ژاپنی با استفاده از “تلسکوپ سوبارو” و اطلاعات در دست به این نتیجه رسیدند که این سیاره دارای نشانه های از ” پراکندگی رایلی ” است. نوعی پراکنش کشسان نور (Elasticity ) یا سایر امواج الکترومغناطیس است که به وسیله ذرات کوچکتر از طول موج، حتی اتمها یا مولکولها اتفاق میافتد. برای مثال آسمان روی زمین آبی است و علت آن نحوه تأثیر گرفتن اتمسفر زمین از پراکندگی رایلی نور خورشید است.
این سه تصویر رابطه بین ترکیب اتمسفر و رنگ انتقالی نور را نشان می دهد. تصویر بالا: اگر جوی بیشتر از هیدروژن داشته باشد، بیشتر نور آبی منعکس می کند، به این معنی که گذر در نور آبی از نور قرمز بیشتر قابل رویت می شوند. تصویر میانه: جو با هیدروژن کمتر است و در نتیجه طول موج نور آبی ضعیف تر میباشد. تصویر پایین: اگر آسمان پوشیده از ابر باشد، بیشتر نور نمی تواند از طریق جومنتقل شود، حتی اگر جو حاکم بیشتر هیدروژن باشد. زمانی که یافته های دانشمندان نهایی شوند، ستاره شناسان از چگونگی شکل گیری ابر زمینها در مرحله اول اطلاعات خوبی به دست می آورند. این امر ممکن است به ستاره شناسان کمک کند که بفهمند چرا در منظومه شمسی خودمان یک ابر زمین وجود ندارد.
برچسب:
نویسنده: خنجی