25 سالگی مجموعه مدارس سلام
با تیزلند بهترین انتخاب برای دانش آموزان باشید
. . . . . . . . . . . . .
مشارکت والدین در فرایند یادگیری فرزندان میتواند نقش مهمی در پیشرفت تحصیلی آنها داشته باشد. بااینحال، نکته مهم این است که کیفیت و شیوه همراهی والدین بهاندازه میزان حمایت آنها اهمیت دارد. فراهم کردن فرصتهای یادگیری، ایجاد محیطی مناسب برای مطالعه و توجه به نیازهای کودک میتواند مفید باشد؛ اما کنترل بیش از حد و تبدیل موفقیت تحصیلی به یک الزام همیشگی، ممکن است انگیزه و آرامش دانشآموز را تحت تأثیر قرار دهد.
در این میان، مفهوم «والدگری فشرده» و تأثیر آن بر رشد و موفقیت تحصیلی کودکان اهمیت زیادی دارد.
والدگری فشرده (Intensive Parenting) به رویکردی در فرزند پروری گفته میشود که در آن والدین زمان، انرژی و تواناییات قابل توجهی را برای رشد و پرورش فرزند خود اختصاص میدهند. در این شیوه، خانواده تلاش میکند با فراهم کردن فرصتهای آموزشی و پرورشی، زمینه رشد تواناییها و استعدادهای کودک را فراهم کند.
این همراهی میتواند شکلهای مختلفی داشته باشد؛ از اختصاص زمان برای گفتوگو درباره مدرسه و فعالیتهای روزانه کودک گرفته تا تهیه کتابها و منابع آموزشی، کمک به برنامهریزی درسی، شناسایی استعدادها و علایق و پیگیری مشکلات یادگیری.
البته والدگری فشرده لزوماً به معنای ثبتنام کودک در کلاسهای متعدد، خریداری گرانترین منابع آموزشی یا نظارت دائمی بر بازده درسی او نیست. آنچه اهمیت دارد، فراهم کردن شرایطی است که کودک بتواند متناسب با تواناییها و علایق خود یاد بگیرد و پیشرفت کند.
مشارکت والدین یکی از عوامل مؤثر در موفقیت تحصیلی دانشآموزان است؛ اما این تأثیر به نوع مشارکت و کیفیت ارتباط والدین با فرزند بستگی دارد.
انتظارات مثبت والدین از آینده تحصیلی فرزندان، تشویق به یادگیری و فراهم کردن فرصتهای آموزشی میتواند با پیشرفت تحصیلی ارتباط داشته باشد. در مقابل، کمک مستقیم و بیش از اندازه در انجام تکالیف همیشه حاصل مثبتی ندارد و حتی ممکن است فرصت یادگیری مستقل را از دانشآموز بگیرد.
این مبحث مشخص میکند که حمایت از یادگیری کودک فقط به معنای نشستن کنار او هنگام انجام تکالیف نیست. گاهی گفتوگو درباره اهمیت آموزش، تشویق به تلاش، ایجاد فرصت تجربه و نشان دادن علاقه واقعی به یادگیری، تأثیر بیشتری دارد.
اختصاص زمان باکیفیت به فرزند، فراهم کردن منابع یادگیری و توجه به نیازهای آموزشی او، فرصتهای بیشتری برای رشد مهارتها و تواناییهایش ایجاد میکند.
وجود فضای مناسب مطالعه، دسترسی به کتاب و منابع آموزشی و تشویق به پرسشگری، به شکلگیری عادتهای یادگیری و بیشتر شدن علاقه کودک به مطالعه کمک میکند.
آگاهی از وضعیت تحصیلی کودک و پیگیری مشکلات او ضروری است؛ اما این نظارت باید همراه با اعتماد، گفتوگو و احترام به استقلال دانشآموز باشد.
یکی از مهمترین نکاتی که در بحث سرمایهگذاری آموزشی خانواده باید به آن توجه کرد، تفاوت میان حمایت و کنترل است.
والدینی که از فرزند خود حمایت میکنند، تلاش او را میبینند، برای شنیدن نگرانیهایش وقت میگذارند و در صورت بروز مشکل به دنبال راهحل هستند. در مقابل، زمانی که تمام توجه خانواده به نمره، رتبه و خروجی آزمون محدود شود، ممکن است یادگیری به تجربهای پراسترس تبدیل شود.
انتظارات غیرواقعبینانه، مقایسه مداوم با دیگران و فشار برای کسب نمرههای عالی میتواند آرامش و انگیزه دانشآموز را افت دهد. به همین دلیل، والدین باید میان پیگیری وضعیت تحصیلی و احترام به نیازهای عاطفی و فردی فرزندشان تعادل برقرار کنند.
برای درک بهتر این تفاوت، میتوان دو رویکرد را با یکدیگر مقایسه کرد:
فشار تحصیلی والدین حمایت آگاهانه والدین
بنابراین، هدف از مشارکت والدین نباید مدیریت تمام شرح زندگی تحصیلی فرزند باشد؛ بلکه باید به او کمک کنند تا بهتدریج مسئولیت یادگیری خود را بر عهده بگیرد.
برای حمایت مؤثر از یادگیری، لازم نیست والدین تمام وقت خود را صرف آموزش مستقیم فرزندشان کنند. گاهی تحولات کوچک در رفتارهای روزمره خانواده میتواند فرصتهای یادگیری ارزشمندی ایجاد کند.
برچسب:
نویسنده: خنجی